Polacy w większości przypadków mają złe wyobrażenie o telepracy. Często zajęcie to kojarzy się im bowiem z telefoniczną sprzedażą rozmaitych produktów czy usług. W związku z tym tylko jedna osoba na dziesięć jest zainteresowana tego rodzaju zajęciem.

W świadomości Polaków telepraca nie przynosi dużych korzyści finansowych przeciętnym, inteligentnym ludziom, bo skierowana jest do wąskiego grona osób, głównie przebojowych, dobrze czujących się w handlu i umiejących przekonać potencjalnego nabywcę do oferowanego towaru.

Mylne wyobrażenie o telepracy skutkuje słabym popytem na oferty z tej branży.

A co mówi definicja? Prawdziwa telepraca to nic innego jak praca w domu, która ma za zadanie zredukować koszty utrzymywania stanowiska pracy przez pracodawcę. Z kolei pracownik może na tym zyskać, gdyż ma możliwość samodzielnego rozplanowania pracy, tak aby podzielić czas między pracę a życie osobiste.

W tego rodzaju pracy najczęściej sprawdzają sie matki, którym zależy na połączeniu kariery zawodowej z macierzyństwem, w jak najbardziej przystępny sposób oraz osoby niepełnosprawne ruchowo.

Narzędziami potrzebnymi do wykonywania obowiązków w telepracy owszem jest telefon, wideofon czy e-mail, ale głównie po to by być w stałym kontakcie ze swoim przełożonym.

Dość często natomiast pracodawcy szukający de facto pracownika, którego zadaniem będzie aktywna sprzedaż telefoniczna, czyli telemarketing w ogłoszeniu posługują się tylko terminem telepraca, co wprowadza kandydata w błąd lub zraża, gdy w późniejszym czasie zauważy on inną ofertę w branży telepraca pomimo, że będzie ona dotyczyła faktycznej pracy w domu, a nie sprzedaży.

Więc najważniejsze to umieć znaleźć różnicę, bo telepraca to nie telemarketing czy call center.